Contradictions

Άσπρα κοράκια...Μαύρα κοράκια...

2012-02-06T12:28:00.000-08:00

Μαύρα κατάμαυρα κοράκια...
Τα βλέπω να κατασπαράζουν τις λιπώδεις σάρκες σου... Μ' ακούς;
Να μπαίνουν στα μάτια σου, δυο τρύπες πια, σκουλήκια λευκά, τροφαντά και χαίρομαι...
Τρόπαια τους έταξα, να αυτοκτονήσουν απ' το φαΐ στο σκελετό σου...

Μέχρι που να μη μείνει πια, τίποτα, τίποτα να φοβάμαι, τίποτα να ελπίζω, τίποτα να μισώ... Μ'ακούς;
Έρχονται μέρες δύσκολες κι άνεμοι ξεχασμένοι... Άκου...
Δεν 'κλείσαν τα τεφτέρια με ένα... "ξέρεις...Ξέρω..."
Δεν έμαθες ακόμη τίποτα, τώρα θα αρχίσεις να σεργιανάς τις λέξεις....
Νόμιζες πως ξεμπέρδεψες; Αχ, γέλωτα που ευφραίνεις την ψυχή μου!
Αχ, Προμηθέα που κανείς δε σε κατάλαβε, άδικη μοίρα...

Σου 'ρχονται τα εξαπτέρυγα και τα μοιρολόγια... Μ'ακούς;
Τι κουτοπόνηροι οι άνω θρώσκοντες...
Βαφτίζουν αγνή την αγάπη και ξεχνούν....
"Αγνός" από το "Άγος"... Το "αζομαι" αν θες, που θα πει "Φοβούμαι, Σέβομαι¨"...

Δεν υπάρχει πιο αδόλευτο συναίσθημα από ο μίσος.... Μ' ακούς;
Όλα τα άλλα είναι αφειδώλευτα, κάλπικες λίρες...

Δε λες πως αγαπάς, το νιώθει ο άλλος, καμιά φορά κι εσύ...
Είναι μια στάσις κι η αγάπη...Νιώθεται...

Τι να σου πρωτοσυγχωρήσω;
Το δέρμα του χταποδιού;
Τα δόντια της τίγρης, σιμά στο γόνατο;
Ή μήπως.... Τις πέτρες που φύτρωσαν στο χέρι, το δεξί;
Ξέρω πως πολύ θα το 'θελες.... Πόρνη να διαφεντεύω για ένα ξεροκόμματο.
Ξέρω, μ' ακούς; Γνωρίζω...
Οίδα...
Δε σε γλιτώνει τίποτα πια...
Μέσα μου θα υπάρχει η αλήθεια.
Θα σπάσω τους καθρέφτες που μου χάρισες έναν έναν, θα τους σπάσω σαν να 'σπαγα τα μούτρα σου...
Θα τους σπάσω μπας και δω ποτέ τα δικά μου.
Όχι όπως τα ήθελες να μοιάζουν μα, όπως είναι...

Αυτή είναι η κατάρα σου, μ'ακούς;
Μόνο εγώ θα ξέρω πως μοιάζουνε τα μούτρα μου.
Μόνο εγώ.
Κανείς άλλος δεν ξέρει, πως πονώ, πως χαίρομαι και πως αηδιάζω....
Εσύ να ψέλνεις "Θα 'θελα..." και "θέλω" ξημερώνει,
Μα μη θαρρείς πως ξέχασα...
Κάθε λεπτό ζωής θυμάμαι....
Κάθε λέξη...
Ότι μπόλιασε το δηλητήριο στο αίμα μου...
Ότι βάφτισε την καταστροφή, ελπίδα, και το αύριο, ποτέ...
Γερός παίχτης, μα δεν τα υπολόγισες σωστά... Μ' ακούς;
Ξέφυγα απ' το υπόγειο... Δε σφράγισα το στόμα... Ξέρω και ξέρει ο κόσμος όλος. Και δεν ξέρει κανείς, μ' ακούς;
Λάθεψες στη σκανδάλη... Ο θάνατος είναι ο πιο δικός μας.
Τον ανέβαλλα για να 'χω την τιμή να με εκπλήξει!

Δεν είναι πια νωρίς, μ'ακούς;
Δεν είναι νωρίς στον κόσμο τούτο, να μιλώ για σένα και για μένα...
Γιατρεύτηκαν οι κύκλωπες...
Τα θηρία αλυχτούν και έρχονται να σε καληνυχτήσουν...
Μαύρα κοράκια....
Καλωσορίσατε....
Γυπαετοί με τις γαμψές τις μύτες...
Ομορφιά που σπέρνει δηλητήριο....
Σεβάσου την και δείξε την αγάπη σου...Είναι τόσο παλιό, όσο το μίσος που κρύβει ο αφαλός σου.

Μισείς κι εσύ; Στ' αλήθεια, ποιόν;
Το μίσος θέλει θάρρητα, γνησιότητα και μια αρμαθιά κλειδιά.
Όρεξη να 'χεις ν' ανοίγεις.
Πόρτες και παράθυρα.
Θα βγω από το μπουντρούμι και τότε, αλοίμονό σου.
Θα πετάξω μακριά και, ναι, τώρα που αναλογίζουμαι, αυτή 'ναι η τιμωρία σου.
Να μη μ' εξουσιάσεις. Ποτέ ξανά.

Περπατώντας..

2011-05-14T11:13:00.000-07:00

Σκέψου τους δρόμους τους λιγότερο ταξιδεμένους...
Τα σοκάκια που γεμίσαν τσουκνίδες κι αγριόχορτα...
Ερημωμένα,απάτητα...
Σκύψε να ακούσεις το μοιρολόι τους,
να αφουγκραστείς τη λαχτάρα,
να νιώσεις την ανάγκη τους..
Δυο πόδια ζητούν, τα δικά σου...
Όλα κοντινά κι όλα δίπλα σου...
Όλοι μέσα σου οι δρόμοι διψάνε για περίπατο...

Ο ήχος της απώλειας...

2011-04-23T00:35:00.000-07:00

Συλλογικό φαντασιακό η Ανάσταση...
Σαν δε 'μειναν και πολλά να φανασιωθούμε ακόμη...
Σαν την πελώρια αγκαλιά της Πλατυτέρας, που θέλουμε πάντα να προβάλλουμε κείνο το πρόσωπο της ιδανικής μητέρας. Με κάθε ιδιότητα...
Πόσο ανάγκη έχουμε τελικά τα γλυκά ψεύδη. Φτάνοντας στο σημείο να τα υπερασπιστούμε με τον πλέον συνεπή τρόπο...Όπως ποτέ δε θα κάνουμε με την αλήθεια.
Ον αντιφατικό ο άνθρωπος.. Ίσως γι' αυτό και ενδιαφέρον...
Άσπρα, μαύρα, ρόδινα κελιά.
Παπαρούνες και γαιδουράγκαθα.
Παραμάνες και μητροκτόνοι.
Στην τροφή που θρέφει το "είναι" και το σπόρο που ξελλογιάζει το "πως" κρύφτηκαν οι πόθοι μου.
Ο φόβος με γλύτωσε πάλι.
Χάνω και φοβάμαι πως δε θα αποφύγω να χάσω ξανά.
Η απώλεια θρέφει την ελπίδα.
Αντίφαση; Ναι.
Υπερηφάνεια, αφού η ομολογία είναι βαθιά, βαθιά ανθρώπινη.
Η απώλεια φανερώνει τον τρανταχτό ήχο της σιωπής.
Μιλώ στους ανθρώπους και σωπαίνω μέσα μου.
Δε γλίτωσα να πω, "Καλό ταξίδι", "Καλή Αντάμωση".
Οι μνήμες λειτουργούν και σαν άλλοθι.

Κι ύστερα; Πώς να ελπίσεις αν καλοδεχτείς την άβυσσο;
Ποιά Ανάσταση και πιο Αύριο να σε παραμυθέψει;
Δεν τράχυνα τόσο, ώστε να ζω χωρίς ενδύματα...

Η δύναμη εκπορεύεται από το κενό. Μόνο στον άνθρωπο.
Κι αν όλα είναι εδώ, εδώ είμαι κι εγώ.
Τώρα και για όσο. Μα είμαι γιατί... Με αγαπούν, με θυμούνται, με μισούν, με συμπαθούν, με αντιπαθούν με....με.... με...
Η αθανασία πορεύεται από τους δρόμους της σχέσης. Εσύ και οι μύριοι εσύ, μέσα σου...
Εσύ και ο Άλλος.
Κι αν στέρεψαν τα όνειρα, να μην ξεχνάς.
Η αθανασία σου είναι εδώ. Χτυπά σε 1000 ξένα χαμόγελα... Κάθε μέρα... Θα ανοίξεις... Ή...Ελπίζεις κι εσύ στην Ανάσταση;

Κάποτε, Κάπου...

2011-03-22T13:02:00.000-07:00

Στη χώρα του Ποτέ ή του Ήλιου...
Το Ποτέ και το Πάντοτε, γείτονες, εχθροί και φίλοι... Σιαμαίοι αδελφοί με μοίρα κοινή...
Κάιν και Άβελ...
Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα και το κλειδί στην πόρτα... Φυγή; Επιστροφή;
Αποστροφή συνήθειας...Μεγαλείο ο κόπος...
Σαν ψίθυρος που αρνείται να 'ρθει στο μαξιλάρι...Μεγάλη τέχνη τ' όνειρο.
Να ζεις και να πλέκεις. Ιστορίες, πόνους, φθόνους..
Ιστορίες...
Αναπολώ και νοσταλγώ, αρνούμενη να ζήσω.
Ο φόβος στο κατώφλι παγιδεύει το γοβάκι της Σταχτομπούτας κι έμεινε μόνη με τα κουρέλια της θύμισης..
Τολμώ να πετάξω...
Θα ρθείς;
Στις ερωτήσεις κρύβεται η σοφία του νου.
Οι απαντήσεις πάντα θα κρίνουν τον ναρκισσιστή από τον φιλόσοφο.
Ξημέρωσε.
Έλα...
Κι αύριο πάλι σαν απόψε.
Η θέα της ζωής είναι η επανάληψη.

Κλωστές...

2010-12-28T07:22:00.000-08:00

Ανδρών επιφανών, πάσα γη φθόνος...

Ίσως και να ΄σαι...

2010-12-27T11:44:00.000-08:00

Τρίτη φορά απρόσκλητος (;) στα μεταμεσονύχτια του νου, χωμένος βαθιά, στα άλικα σεντόνια μου, αυτά που μόνο εσύ ξέρεις πως βάφονται στα χρώματα της άνοιξης όταν τα κεντά ο ιδρώτας..Σσσσσ... Να γλιστράς αθόρυβα, να κοιμάται η μέρα.
Λαχταρώ τη στιγμή της επιφανούς λήθης.
Μη μιλάς, μόνο τα χείλη σου να νιώθω να χαράζουν τις λέξεις στο δέρμα μου. Αφή μαζί και γεύση. Αίσθησεις ακατάληπτες στο βάθος της χαράδρας.
Μη μου κακιώνεις. Όχι, πώς ναι;Κοινός τόπος το ξεγέλασμα του αναπόφευκτου.
Μίλα μου με τ' αγγίγματα,δεν έχω απαντήσεις. Η ερώτηση μοιράζεται το ζυμάρι του έρωτα.
Ότι απαντά, γειτονεύει με τη λήθη στη χώρα των μακαρίων.
Ανήσυχα να δίνεσαι στα μέρη που κατοικούν οι πόθοι. Μόνο τα αγρίμια προσκυνούν αιμάτινο ιδρώτα.
Μη μου δίνεις, χάρισέ μου. Όπως χτες.Ποτέ δε θα ψάξω τα λόγια που εκβιάζουν ψέμματα.
Θρίαμβος της στιγμής. Πανωλεθρία ενοχών κι ας ξαπλώνουν πλάι μας..
Τα μονοπώλια πέθαναν, ζήτω η αυτοδιάθεση!
Ζητάς και παίρνεις είπες...
Θυμάμαι, πίσω από την πόρτα, μόνο κλέφτης θα μπορούσα.
Οι ρόλοι δίδονται, μόνο τα πρόσωπα επιλέγουν.
Κλείσε κι απόψε τα παράθυρα, θα μπει ο φόβος, κρυώνω...
Όλα τα Δ τα αιχμηρά -τραγική ειρωνία- ας σκαρφαλώνουν στα άπειρα Ε κι ας κλείσει η παρένθεση.
Λείπουν τα χείλη να ξημερώσει "θέλω".
Μην αργείς, κοντεύει αύριο.
Τρέχω να θρέψω θύελλες...

Σαν φυλαχτό...

Οι νύμφες...Του Συρφετού και της Παράνοιας

2010-07-04T11:25:00.000-07:00

Χτες βράδυ μ' άπλωσε χέρι η Σελήνη...
Τα λευκά τα πέπλα και τα μαύρα δόντια...
Της αντίθεσης και της επιθυμίας η Σκύλλα και η Χάρυβδη..
Κι εσύ νηστικός, σαν βρέφος που δεν τράφηκε ποτέ του, σαν γέρος που δεν έζησε στιγμή.
Στιγμή.
Κι εγώ να σε κοιτώ και η σκέψη να βουλιάζει στον αμφιβληστροειδή σου.
Σαν βάρκα ξεσκισμένη από τα κύματα που την αναγνωρίζεις πια από το κουφάρι.
Εδώ.
Σε ότι μας ορίζει και ότι ορίζουμε.
Σαν το πουλί στο κλουβί που κρέμεται μετέωρο από τον ουρανό.
Το ΄δες χτες, θυμάσαι;
Τα αετώματα των μπαλκονιών και των ανθρώπων...
Τα πόδια τα δειλά και τα ανάξια βήματα...
Ευτυχείτε... Αυξάναστε, πληθύνεστε και καραδοκείτε...
Στο χάος σε βρήκα και στο χαμό ζω.
Μαζί να χτίσουμε, μια αυλή θέλω, να ξέρω τα όρια που με παίρνει να παίζω.
Να μαγειρεύω και να 'ναι σαν να ζωγράφισα με όλα τα χρώματα την ψυχή σου.
Να τρως εσύ και να χορταίνει η αγάπη μου.
Ζήσε με, μη με σπαταλάς.
Ψάχνω κάθε μέρα το σχήμα σου.
Εκείνο που ορίζει εσένα και υπερβαίνει τα α-σχημάτιστα...
Σαρδόνια χαμόγελα και χώνεψη...
Ζωή ιερή και ακατάλειπτη, σαν προσευχή τρελλού.
Ζωή δική μας... Κτητική.
Οι φόβοι ξεσκεπάζουν πάντα τα απόκρυφα.
Είναι ο ρουφιάνος του πόθου. Δεν το 'ξερες;
Αύριο.
Πρωί θα κοιμηθώ. Μην και με προλάβει η νύχτα και τι θα 'χω να σου δώσω...

Nec Vs Plus Ultra

2010-06-17T04:06:00.000-07:00

Στην καρδιά της θέρμης και της θερμότητας, ο νους αλυχτά σαν μεσάνυχτα...
Δίκαιος, δικαίως ο εναγκαλισμός με τις έγνοιες...
Nec Plus Ultra...
Ως εδώ! Υπάρχουν όρια και περιγράμματα, πλαίσια, μορφές σχήματα! Όλα ορίζουν το περιεχόμενο... Εκτός αυτού ή πέραν αυτού... Ουδέν!
Περιεχόμενο... "περιέχειν.." "Εμπεριέχειν...".
Τελεία. Fullstop που λένε και οι βόρειοι. Αλήθεια; Fullstop;
Πίσω ολοταχώς;
Τη στιγμή που αντιλαμβάνεσαι πως υπάρχει plus ultra μα δεν ξέρεις αν θες να..
Θες να... Πρόθεση... Βούληση.
Τελική Πρόταση.
Τέλος ολότελα ή νέα αφετηρία;
Η γενική αντικειμενική μου, ωχριά μπροστά στο τροπικό επίρρημα..
Ουφ! Μη με σκοτίζεις τώρα με τα ρήματα με τα μεγάλα Ω!
Αυτά θα τα σκεφτώ αργότερα!
Τώρα πες μου, τι θες...;
Plus Ultra ή Nec Plus Ultra?
Έλα να κάνουμε με τις αρνήσεις μας τη διαφορά.
Τάξη κι αυτοσυγκέντρωση και ματιά μπροστά. Εκεί που είναι το κοριτσάκι που παίζει με τα βότσαλα.
Η μαμά του το ταϊζει καρπούζι στο στόμα κι ο μπαμπάς του συνεπαίρνει τα μάτια της με μακροβούτια.
Nec Plus Ultra.
Ζωή με πλαίσιο, σαν παζλ.
Τι λές πάλι;
Nec. Nec σου λέω...

Έλα να θεριέψουμε... Να κάψουμε και να καούμε... Στιγμή είναι ο άνθρωπος, μη με χωράς ανάμεσα στα δόντια.
Δώσε μου χώρο να απλωθώ να σε κατασπαράξω... Κι εσένα και τους άλλους.
Plus Ultra με όλα σου τα τροπικά επιρρήματα.
Από συντακτικό δε γνωρίζω, κρύψε για να'χουμε.
Ρήματα τεράστια θα φέγγω κάθε βράδυ, να κεντάς.
Το πρωί στυμμένο πορτοκάλι στα χείλη σου..
Των ακανόνιστων σχημάτων, των ασχημάτιστων μορφών το ιδίωμα, θα 'ναι τα μόνα μας λόγια.
Τόσο πριν. Εκεί που σταμάτησαν όλα. Plus Ultra.
Εκεί που αποσυνδέθηκε ο λόγος άπό το νόημα...
Να ξαναβρούμε την αρχή και να μεθύσουμε. Με ακλόνητη πεποίθηση της ήττας. Όπως Θες.
Δαγκωματιά και ενοχή, plus ultra στα παλιά μας δώρα.

Στην ανδρική αντίφαση η καρδιά φτεροκοπά! Σαν την πρώτη γεύση γλυκού..

Η θηλυκή αντίφαση πάντα θα με συνθλίβει...
Προσωπική η μή.
Plus Ultra για μένα... Διπλό με πάγο...
Κάθε μέρα.
Όχι όπως θες εσύ, μα όπως θέλω και μπορώ εγώ. Θα σε "εμπεριέξω" όσο μπορώ για να πάμε παρακάτω. Πάντα υπάρχει παρακάτω, δεν το 'μαθες;
Ο μπαμπάς της μικρής βγήκε από το νερό... Τα αρμυρά του χείλη φιλήσαν τη μαμά της.
Έπεται ο δρόμος...
Πάντα θα αναρωτιούνται και θα προχωρούν...
Nec άγαν.
Σαν όλα όσα έχεις. Διττά και αδυσώπητα, μα ζεις.

Και η θηλυκή ουσία...

2010-05-21T05:10:00.000-07:00

"Γυναίκα"

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία.
Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα
Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία
Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.

Από παιδί βιαζόμουνα μα τώρα πάω καλιά μου.
Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει.
Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου,
για μια στιγμή αν με λύγισε σήμερα δε με ορίζει.

Το μετζαρόλι ράγισε και το τεσσαροχάλι.
Την τάβλα πάρε, τζόβενο, να ξαναπάμε αρόδο.
Ποιος σκύλας γιος μας μούτζωσε κι έχουμε τέτοιο χάλι,
που γέροι και μικρά παιδιά μας πήραν στο κορόιδο;

Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι.
Γιομάτη φύκια και ροδάνθη αμφίβια Μοίρα.
Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι,
πρώτη φορά σε μια σπηλιά στην Αλταμίρα

Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει.
Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ πού μ' είδες;
Στην άμμο πάνω σ' είχα ανάστροφα ζαβώσει
τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες

Το τείχος περπατήσαμε μαζί το Σινικό.
Κοντά σου ναύτες απ' την Ουρ πρωτόσκαρο εβιδώναν.
Ανάμεσα σε ολόγυμνα σπαθιά στο Γρανικό
έχυνες λάδι στις βαθιές πληγές του Μακεδόνα.

Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο.
Διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα.
Εδώ κοντά σου χρόνια ασάλευτος να μένω
ως να μου γίνεις, Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα

Νίκος Καββαδίας

Rainer Maria Rilke

2010-05-21T05:04:00.000-07:00

Child in Red

Sometimes she walks through the village in her
little red dress
all absorbed in restraining herself,
and yet, despite herself, she seems to move
according to the rhythm of her life to come.

She runs a bit, hesitates, stops,
half-turns around…
and, all while dreaming, shakes her head
for or against.

Then she dances a few steps
that she invents and forgets,
no doubt finding out that life
moves on too fast.

It’s not so much that she steps out
of the small body enclosing her,
but that all she carries in herself
frolics and ferments.

It’s this dress that she’ll remember
later in a sweet surrender;
when her whole life is full of risks,
the little red dress will always seem right.

Losing

Losing too is still ours; and even forgetting
still has a shape in the kingdom of transformation.
When something’s let go of, it circles; and though we are
rarely the center
of the circle, it draws around us its unbroken, marvelous
curve.

Θηλυκές Γραμμές.....

2010-05-21T01:37:00.000-07:00

2010-05-18T11:09:00.000-07:00

Τρεις κραυγές συνοψίζουν τη σκέψη... "Γιατί".
Η ματωμένη γωνία των χειλιών που συμπυκνώνει όλα τα απροσδόκητα.
Ο χρόνος που δείχνει το όμοιο και αλλοτριώνει το ίδιο.
Ο τόπος που κατοικεί η παρουσία.
Η χλωρίδα που υποδέχεται τη δημιουργία.
Ανάκατα όλα....
Πριν-Τώρα-Μετά συνοθύλευμα...
Ήταν όμορφη η συγκατοίκηση.. Βραδυά γρίφων, βραδυά πόνου.
Δε θα τις πάρω ποτέ τις απαντήσεις.Κάποτε ο χρόνος δεν έχει θα-.
Συμφιλιώνομαι.
Η απώλεια δεν έχει δεύτερη ευκαιρία.
Η δεύτερη ευκαιρία ανήκει στη ζωή και σ' ένα σώμα φιλόξενο.
Λαμά Σαβαχθανί...
Όπως τα θηλυκά ξέρουν να αφουγκράζονται και να τιμούν...
Τον πόνο της ζωής και της απώλειας....

Είδα κάτι ξεχασμένες ανθισμένες πασχαλιές σήμερα...
ανθίζει ο πόθος καμιά φορά, κόντρα στη φύση...

Che fece... il gran rifiuto

2010-03-26T10:20:00.000-07:00

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μιά μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ' όχι -το σωστό- εις όλην την ζωή του.

Κ. Π. Καβάφης

Η Σατραπεία

2010-03-26T10:11:00.000-07:00

Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·
την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.
Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.

Κ. Π. Καβάφης
(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Το Μοντέλο (Γιάννης Σκαρίμπας)

2010-03-19T04:04:00.000-07:00

Πού τήν είδα; Συλλογίζομαι άν στούς δρόμους
τήν αντίκρυσα ποτές μου ή στ' αστέρια,
τούς χυτούς της φέρνει η ιδέα μου τούς ώμους
δίχως χέρια!

Δίχως χέρια . . . Τό μάτι της γυαλένιο
άς μή μ' έβλεπε – μ' εθώρει κι ήταν τ' όντι
ρόδο ψεύτικο τό γέλιο της – κερένιο –
καί τό δόντι.

Τήν στοχάζομαι. Η φωνή της, λές, μού εμίλει
ριγηλή σάν μέσ' σέ όνειρο – και τ' όμμα
ήταν σφαίρα. Σπασμός τρίγωνος τά χείλη
καί τό στόμα.

Τ' ήταν; πνεύμα; Μήν φτιαγμένη ήταν, ωϊμένα,
ύποπτεύομαι – καί τρέμω νοερά μου –
απ' τό ίδιο ύλικό πούναι φχιαγμένα
τά όνειρά μου; . . .

Αχ πώς τρέμω! ο νούς μου πάει σ' ιδέες πλήθος,
σέ μπαμπάκια καί καρτόνια – ο νούς μου βάνει
γεμισμένο της μήν ήτανε τό στήθος
μέ ροκάνι!

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Ώ Κυρά μου – Άγγελε – Σύ – των μειρακίων
πόχεις τό γέλιο, ώ χαύνη κόρη των πνευμάτων,
σέ μια βιτρίνα σ' έχουν στήσει γυναικείων
φορεμάτων. . .

(από τή συλλογή "ΟΥΛΑΛΟΥΜ")

Αφιέρωση (Νίκος Δήμου)

2010-03-19T03:47:00.000-07:00

Είχα ξεχάσει πως μυρίζει το γιασεμί.

Αλλά βγαίνοντας στη νύχτα, ξαφνικά,
ντυμένος λεπτό χιτώνα τον ιδρώτα σου
ντυμένος χρυσό ιμάτιο το άρωμά σου,
χτύπησα πάνω στην οσμή του γιασεμιού σαν σε γυάλινο τοίχο.

Ονειρεύομαι αυτό που έζησα.
Το σώμα το δροσερό με τους ίσκιους,
το σώμα το δυνατό με την έκσταση
και την κραυγή, την κραυγή –

Σ’ αγαπώ τρυφερά και σ’ αγαπώ άγρια,
περπατώ την νύχτα ντυμένος τον λεπτό σου ιδρώτα,
στεφανωμένος το άρωμα του γιασεμιού
και προφητεύω.

Αμφισβητώ το ποίημα, είναι φτωχό.
Είμαι κι εγώ φτωχός χωρίς εσένα.
Αν ποίημα είμαστε μαζί
δεν έχω γράψει καλύτερο.

Έτσι κι αλλιώς (Νίκος Δήμου)

2010-03-19T03:46:00.000-07:00

Έτσι κι αλλιώς μια μέρα θα χωρίσουμε.
Από έρωτα, από θάνατο, από χρόνο.
Θα ήθελα όμως να χωρίσουμε μαζί.
Όχι χώρια.

Συμπλέκοντας....
"Αρκεί μια ανάμνηση, γιατί η αγάπη μας αν ζούσε,
ποιος ξέρει τι μπορούσε…"

Η απροσεξία της αδράνειας (Μπερνάρντο Σοάρες)

2010-03-19T03:35:00.000-07:00

Το να ζω μου φαίνεται σαν ένα μεταφυσικό λάθος της ύλης, σαν μια απροσεξία της αδράνειας. Δεν κοιτάζω τη μέρα ώστε να δω αν υπάρχει κάτι που θα με διασκέδαζε από μένα και που θα μπορούσε, καθώς θα το περιέγραφα, να κρύψει με τις λέξεις το άδειο φλιτζάνι της απάρνησης του εαυτού μου.
Δεν κοιτάζω τη μέρα, και αγνοώ με τη ράχη σκυμμένη αν είναι ήλιος ή απουσία ήλιου αυτό που υπάρχει έξω, στον υποκειμενικά μελαγχολικό δρόμο, στον έρημο δρόμο όπου περνάει ο θόρυβος των ανθρώπων.
Αγνοώ τα πάντα και με πονάει το στήθος μου.
Σταμάτησα να εργάζομαι! και δεν θέλω να κουνηθώ από εδώ.
Κοιτάζω το υπόλευκο στυπόχαρτο που απλώνεται, στερεωμένο στις γωνίες, πάνω στο υπερήλικο επικλινές γραφείο.
Κοιτάζω προσεκτικά τις γραμμούλες που έχουν σχηματιστεί πάνω του εξαιτίας της απορρόφησης του μελανιού ή της αφηρημάδας.
Πολλές φορές η υπογραφή μου από την ανάποδη ή αναποδογυρισμένη.
Μερικοί αριθμοί εδώ κι εκεί, στην τύχη.

Σκαριφήματα χωρίς νόημα που έκανα αφηρημένος.
Τα κοιτάζω όλα αυτά σαν ένας άξεστος χωρικός, με προσοχή που δείχνει κάποιος σε κάτι καινούριο, με ολόκληρο τον εγκέφαλο αδρανή πίσω από τα εγκεφαλικά κέντρα της όρασης.

Νιώθω μεγαλύτερη νύστα μέσα μου απ’ ό,τι μπορώ ν’ αντέξω.
Και δεν θέλω τίποτα, δεν υπάρχει τίποτα για να ξεφύγω από αυτό.

Ελένη (Οδυσσέας Ελύτης)

2010-03-19T03:27:00.000-07:00

..Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα!
Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα...

Απροσδοκίες (Κική Δημουλά)

2010-03-19T03:25:00.001-07:00

Θεέ μου τι δεν μας περιμένει ακόμα.

Κάθομαι εδώ και βρέχομαι.
Βρέχει χωρίς να βρέχει
όπως όταν σκιά
μας επιστρέφει σώμα.

Κάθομαι εδώ και κάθομαι.
Εγώ εδώ, απέναντι η καρδιά μου
και πιο μακριά
η κουρασμένη σχέση μου μαζί της.
Έτσι για να φαινόμαστε πολλοί
κάθε που μας μετράει το άδειο.

Φυσάει άδειο δωμάτιο.
Πιάνομαι γερά από τον τρόπο μου
που έχω να σαρώνομαι.

Νέα σου δεν έχω.
Η φωτογραφία σου στάσιμη.
Κοιτάζεις σαν ερχόμενος
χαμογελάς σαν όχι.
Άνθη αποξηραμένα στο πλάι
σου επαναλαμβάνουν ασταμάτητα
το ακράτητο όνομα τους semprevives
semprevives – αιώνιες, αιώνιες
μην τύχεις και ξεχάσεις τι δεν είσαι.

Από τη συλλογή ("Χαίρε Ποτέ")

Τα πάθη της βροχής (Κική Δημουλά)

2010-03-19T03:22:00.001-07:00

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.

Εαρινή συμφωνία ΙΙ (Γιάννης Ρίτσος)

2010-03-19T03:20:00.000-07:00

Είχα κλείσει τα μάτια
για ν’ ατενίζω το φως.

Τυφλός.
Είχα κάψει τη φλόγα
για ν’ αναπνέω.

Τις νύχτες
αφουγκραζόμουν τους θρόους τής σιγής
κ’ η ανάσα του χαμόγελου
δε γνώριζε τη μετάνοια.

Να δακρύζω
πάνω στα διάφανα χέρια μου
από μια διάφανη χαρά
που δεν επιθυμεί.

Όχι θωπεία. Όχι όνειρο.
Πιο πέρα.
Εκεί που καταλύεται τ’ όνειρο
κι η φθορά έχει φθαρεί.

Κ’ ήρθες εσύ.

"Χωρίς να σε βλέπω" // Τίτος Πατρίκιος

2010-03-19T03:18:00.000-07:00

Χωρίς να σε βλέπω χωρίς να σου μιλάω
χωρίς ν’ αγγίζω ούτε μια σκιά απ’ το βήμα σου
χωρίς – πόσο γυμνός ακόμα θα ‘θελες να μείνω;
Μη με πιστεύεις, σε τίποτα μη με πιστέψεις.
Κι όταν εντάσσω τις στιγμές στα σίγουρα σχήματά μου
όταν ανασκευάζω το χαμόγελό σου
όταν αποκαλώ την ομορφιά φθαρτό περίβλημα
μη με πιστεύεις – κι όμως σου λέω την αλήθεια.
Δεν την αντέχω αυτή τη μάταια ελπίδα
να επιζώ σε μια τυχαία σου σκέψη
μα κάθε βράδυ τη ζεσταίνω απ’ την αρχή.

"Ωδή στους τρυφερούς ανθρώπους" -Κατερίνα Καριζώνη

2010-03-19T03:10:00.000-07:00

Κάποτε
το αχνό φως απ’ τα φτερά ενός κύκνου φέγγει στο σκοτάδι
δείχνει το δρόμο των τρυφερών ανθρώπων
τους βλέπω να περνούν
από μια πύλη στενή
με βήμα πιο ελαφρύ απ’ το δικό μας
με ρούχα γεμάτα ημερωμένους ανέμους
κι αιώνες μυθικούς
κρατούν στα χέρια τους
την άκρη των πραγμάτων
κι ένα αηδόνι κατοικεί
μες στους σκοπούς τους
στα πόδια τους άγρια σαρκοβόρα
παίζουνε με νήπια.

Οι τρυφεροί άνθρωποι
περνούν ανάμεσά μας
δεν τους ξεχωρίζεις
κρατούν εφημερίδες, συναλλάσσονται
μιλούν μαζί μας για πράγματα ασήμαντα
μα όταν καμιά φορά πληγώνονται
σωπαίνουν
κι ύστερα ξαφνικά μεταμορφώνονται
σε τριαντάφυλλα στην πόρτα μας.

Ερωτήσεις.....

2010-03-17T08:04:00.000-07:00

Πόσο συχνά δεν παρατηρήσατε την κουρτίνα για να αποφύγετε να δείτε τον πόλεμο που μαίνεται έξω από το παράθυρο;
Κι αν ο πόλεμος διαρκεί και η συνθήκη ειρήνης αργεί να έρθει; Κι αν δε σταματήσει ποτέ;
Θα πρέπει τότε να μάθείς να ζεις με τις μάχες σου...
Πόσο φώς πρέπει να ανάψεις για να εξαφανίσεις το σκοτάδι;
Πόσο φαγητό να μαγειρέψεις για να μη μείνεις ποτέ νηστικός;
Πόσους ανθρώπους πρέπει να καταναλώσεις για να μη μείνεις ποτέ μόνος;
Πόσα κομμάτια πρέπει να σπάσεις για να μη δεις ποτέ τον καθρέφτη ολόκληρο;
Πόσα "ταξίδια" πρέπει να κάνεις για να αποφύγεις την πιθανότητα να μείνεις κάπου για πολύ;
Πόσες έννοιες πρέπει να σκοτώσεις για να μη ζωντανέψει μέσα σου η αλήθεια;
Υπάρχει κανείς που μπορεί να πει πως ξεκουμπώνει θαραλλέα το πουκάμισο και πρότάσσει το στέρνο του στον πόνο; Κι αν το κάνει είναι ήρωας ή ανόητος;
Κι αν δεν το κάνει; Αν ξεγελιέται και ξεγελά, πειράζει; Ποιόν;
"Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι".... Τους ζηλεύω;
Ποτέ μου δεν κατάφερα να αδειάσω το μυαλό μου... Για την ψυχή μου ούτε λόγος...
Τόσο πολύπλοκοι είναι οι άνθρωποι.... Τόσο δύσκολες οι αποφάσεις...
Σαν το Rosebud...Κάτι θα σε φέρνει πάντα στα γνωστά λημέρια όσο κι αν προσπαθείς να ξεφύγεις... Κι ας αδικείς, κι ας δυστυχείς...
Μοίρα...; Φύση...;
Και ύστερα παραβίασε ο ήλιος το παράθυρο.........
Και είδα πάλι... Εμένα.... Τι κρίμα... Θεός ξέρει (αν υπάρχει) πόσο λαχταρά η ψυχή μου να χορτάσει, να ταϊσει, να αγαπήσει και να αγαπηθεί... Ανάγκες όλων, και εγώ σαν όλους...
Πόσες ψευδαισθήσεις δε χτίζουμε καθημερινά για να αποφύγουμε να αποκαλύψουμε και να καταλάβουμε ποιοί πραγματικά είμαστε;
Πόσα αγκάθια δε φυτρώνουν στις παλάμες μας στο φόβο του επώδυνου αγγίγματος του άλλου;
Ψάχνωντας για τον Λούθηρο, μπας και γλιτώσουμε τις επιπτώσεις...
Μα μια φορά να μη σπάσω τα μούτρα μου στην άσφαλτο...
Ανοησία... Σαν να εύχομαι για μια φορά να μη ζήσω...
Θα θελα να γνώριζα κάποιον που κατάφερε να αγαπήσει τους ανθρώπους όπως είναι...
Λίγο θεοί, λίγο πίθηκοι (που λέει και μια ψυχή), λίγο εγκληματίες, λίγο κακοποιοί, λίγο έξυπνοι, λίγο αφελείς, λίγο γενναιόδωροι, λίγο σάρκινοι και πολύ... Πολύ ανθρώπινοι....
Κρατώ μόνο τα δυο μυστικά που έχω για να αντέξω τη φύση μου... Υπομονή και αυτοσυγκέντρωση... Ίσως τελικά η ωριμότητα να σημαίνει κυρίως ότι μαθαίνεις την αξία της τέχνης "να ξέρεις να περιμένεις"....

Γιατί έχουμε παρόμοιες ψευδαισθήσεις....

2010-03-17T04:00:00.000-07:00

Hey you, out there in the cold
Getting lonely, getting old
Can you feel me?
Hey you, standing in the aisles
With itchy feet and fading smiles
Can you feel me?
Hey you, dont help them to bury the light
Don't give in without a fight.

Hey you, out there on your own
Sitting naked by the phone
Would you touch me?
Hey you, with you ear against the wall
Waiting for someone to call out
Would you touch me?
Hey you, would you help me to carry the stone?
Open your heart, I'm coming home.

But it was only fantasy.
The wall was too high,
As you can see.
No matter how he tried,
He could not break free.
And the worms ate into his brain.

Hey you, out there on the road
always doing what you're told,
Can you help me?
Hey you, out there beyond the wall,
Breaking bottles in the hall,
Can you help me?
Hey you, don't tell me there's no hope at all
Together we stand, divided we fall΄

Ξέρεις εσύ....Το μόνο που μπορώ, είναι να πω πως ξέρω κι εγώ...Δε φτάνει το ξέρω...
Μα τι φτάνει τελικά; Ακόμη μια φορά λίγη και απροσπέλαστη... Σαν κι εσένα...
Για αυτό σου λέω, σε νιώθω...Κι αυτό είναι ίσως το χειρότερο...

Ικανο-ποίησις...

2010-03-15T06:15:00.000-07:00

Πολύ με πέδεψε ετούτη η λέξη...
εμένα και χιλιάδες ανθρώπους...
Κάθε μέρα συλλαβίζουν οι άνθρωποι το μύθο τους...
"Αυτό δε με ικανοποιεί πια" "Δεν αντλώ ικανοποίηση από τη δουλειά, τη σχέση μου, κλπ"

Στοπ. Ένα βήμα πίσω...
Δυο λεπτά να κάτσω και να σκεφτώ στα σκαλάκια...
Ικανοποίηση..
Ναι, ταυτισμένη με το καλό, αυτό που μας κάνει να χαμογελάμε φουσκωμένοι σαν διάνοι...
Ικανοποίηση, αυτό που μας οφείλεται (;) σε ετούτη τη ζωή..
Γιατί;
Γιατί είμαστε αυτοί που είμαστε, γιατί προσπαθούμε νυχθημερόν για αυτό! Άκου εκεί!; Γιατί; Γιατί έτσι!

Ικανόν -ποιώ.. Λοιπόν... Τα σκαλάκια πάντα δείχνουν τον ορίζοντα...
Ικανός, ο αρκετός.
Ίσως λοιπόν για να αντλήσει κανείς ικανοποίηση επιβάλλεται να στραφεί στα μέσα του. Να γυρίσει τη ματιά του ανάποδα, πέρα από την απατηλή τάξη των αισθήσεων.

Αγώνας τρίσβαθος να καταστήσεις εαυτόν ικανόν... Πόσους δρόμους με σπασμένες λάμπες πρέπει να διαβείς για να φτάσεις στο οικόπεδο που χτίζεται το σπίτι;
Να αβγατίσεις τα προικιά σου και να πεις, ναι παιδιά, τα κατάφερα να ποιώ ικανά αισθήματα, ικανούς τρόπους...
Είπαμε, το αίσθημα μοναχικό, το συναίσθημα για δυο...
Μα ποτέ δε θα 'ναι ικανή η ποίησις...
Ο ποιητής φαντασιώνεται το πραγματικό ή πραγματεύεται τη φαντασία;
Η ικανοποίηση φαντασιώνεται τη ζωή ή ζει το φανταστικό;

Και η ανθρώπινη ευτυχία δεν ήταν στα πλάνα του Δημιουργού...
Οπότε...
Αυτοικανοποίηση ή θαυμασμός;

Διαχρονικά αγαπημένο...Πάλι στ' αυτιά μου το ψιθυρίζει αυτή η φωνή...Μακάρι όχι...

2010-02-27T06:21:00.000-08:00

Πολλές φορές βαθιά αναρωτήθηκα
τριγύρω οι άνθρωποι αν μ’ αγαπούνε
για ό,τι φαίνομαι ή αν αληθινά
για ό,τι είμαι εγώ, κοντά μου ζούνε.

Κι όμως να που δεν ξέρω
ποιος εγώ, κι υποφέρω
νιώσε με, σώσε με
κι ό,τι θες σ’ το προσφέρω.

Είναι στιγμές σιωπής που αναλογίστηκα
τους όρκους που ’δωσα, γλυκιά μου, εσένα
και με τα λόγια μου για μένα πείστηκα
τώρα δεν έχω πια φόβο κανένα.

Κι όμως να που δεν ξέρω...

Πολλοί ορκίστηκαν πως μ’ αγαπήσανε
γιατί κατάλαβαν ποιος είμαι τάχα
και σαν τους πίστεψα μ’ εγκαταλείψανε,
ανάγκη μ’ είχανε, αυτό μονάχα.

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Πέτρος Βαγιόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Ρασούλης

Καλχαίνω και επιζώ!

2010-02-14T10:52:00.000-08:00

...πίσω από την θραυσματική όψη των φαινομένων,
υπάρχει μια διάρκεια σταθερή... που αντιστοιχεί στη ροή
μιας άλλης ζωής...(Ελύτης, Εν Λευκώ)

Η έλξη για το Ελάχιστο...Το Μέγα
Πρόκειται για την ικανότητα να μεταβάλλεις τα ελάχιστα σε θησαυρούς, χάρη στον τρόπο που τα χειρίζεσαι, και που το μεγάλο της αντίκρισμα είναι η αθωότητα. (Ελύτης, Εν λευκώ)

Στάσεις...Αποστάσεις...Παραστάσεις...

2010-02-08T08:49:00.000-08:00

Alphonse Daudet (1840-97) "Γράμματα της Μουλίν μου"

2010-02-08T06:11:00.000-08:00

"Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα παιδί που είχε χρυσό μυαλό.
Οι γονείς του το ανακάλυψαν τυχαία όταν τραυματίστηκε στο κεφάλι και άρχισε να τρέχει χρυσάφι αντί για αίμα. Μετά από αυτό, άρχισαν να το προσέχουν πολύ και δεν το άφηναν να παίζει με τα άλλα παιδιά γιατί φοβούνταν μην το ληστέψουν. Όταν το παιδί μεγάλωσε και ήθελε να βγει στον κόσμο, η μητέρα του του είπε: "Έχουμε κάνει τόσα πολλά για σένα που θα πρέπει να μας αφήσεις να μοιραστούμε τα πλούτη σου". Ο γιος της τότε έβγαλε ένα μεγάλο κομμάτι χρυσού από το μυαλό του και το έδωσε στη μητέρα του. Μετά άρχισε να ζει πλουσιοπάροχα μαζί με ένα φίλο του, ο οποίος όμως μια νύχτα τον λήστεψε κι έφυγε. Μετά απ' αυτό, ο άνδρας αποφάσισε να κρύβει το μυστικό του και να ψάξει να βρει μια δουλειά, γιατί τα αποθέματα χρυσού είχαν αρχίσει να λιγοστεύουν. Μια μέρα ερωτεύτηκε ένα πανέμορφο κορίτσι. Τον αγαπούσε κι αυτή, αλλά όχι περισσότερο από τα πανέμορφα ρούχα που της μοίραζε τόσο απλόχερα. Την παντρεύτηκε και ήταν πολύ ευτυχισμένος, αλλά δυο χρόνια αργότερα αυτή πέθανε κι αυτός ξόδεψε όλα τα υπόλοιπα πλούτη του για την κηδεία της που ήθελε να είναι μεγαλοπρεπής. Κάποια μέρα ενώ σερνόταν στους δρόμους, αδύναμος, φτωχός και δυστυχισμένος, είδε ένα πανέμορφο ζευγάρι μπότες σε μικρό νούμερο που θα ήταν τέλειο για τη γυναίκα του. Ξέχασε ότι αυτή είχε πεθάνει -ίσως γιατί το άδειο πλεόν μυαλό του δε λειτουργούσε πια- και μπήκε στο κατάστημα για ν' αγοράσει τις μπότες. Όμως, εκείνη ακριβώς τη στιγμή έπεσε κάτω και ο καταστηματάρχης είδε ένα νέκρό άνδρα να κείτεται στο δάπεδο"

Ο Daudet παρ' όλο το σωματικό δράμα του (πέθανε από ασθένεια του νωτιαίου μυελού), σχολίασε για το παραπάνω... "Η ιστορία αυτή μοιάζει να είναι δημιούργημα της φαντασίας, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινή. Υπάρχουν άνθρωποι που πρέπει να πληρώνουν και για τα πιο μικρά πράγματα στη ζωή τους με όλη την ψυχή και το μυαλό τους. Αυτός είναι ένας σταθερά επαναλαμβανόμενος πόνος και αργότερα, όταν κουράζονται πια να υποφέρουν..."

Σαν το φιλί της μαμάς της Γουέντυ....
Ή αλλιώς, η "κατάρα" να μη γεννηθείς Πίτερ Παν....

Εξαιρώ τα αυτονόητα και ελπίζω στο βαθύ (απο)συμβολισμό που ξεγυμνώνει τη διανοητική γνώση και οδηγεί στη συναισθηματική αλήθεια που μας απελευθερώνει.

Η προσέγγιση της αλήθειας μας διαμέσου της διανοητικής γνώσης είναι ακριβώς η ιστορία του Σίσυφου...

Some lyrics...

2010-02-07T02:44:00.000-08:00

If I had a different name...
Lola...
Well i' m not dumb but i can't understand
Why she walked like a woman and talked like a man
She picked me up and sat me on her knee
and said dear boy wont you come home with me...
Girls will be boys and boyw will be girls
It's a mixed up, muddled up, shook up world except for Lola...

Maybe I'm a Lola...

Αφορμές...

2010-02-04T11:36:00.000-08:00

Ιαγουάρος ή Ιαγουάθας...
Αμερικανικό σημαίνον, "παγκοσμιοποιημένο" σημαινόμενο... (;)
Η ωριμότητα άραγε είναι ο αδυσώπητος εχθρός του φρέσκου;
Η μήπως ο ακατάλυτος σύμμαχος της απελευθέρωσης;
Μιας και το προπατορικό είναι γραμμένο στο εσωτερικό του καρπού όλων μας, (γι αυτό ξεμυαλίζουν τους Ασιάτες με την επίδειξη αυτού του σημείου οι Γκέϊσες) δεν υπάρχουν και πολλές φωλιές για αθώες περιστερές....
Κάθε άνθρωπος έχει τη δημόσια, την ιδιωτική και τη μυστική ζωή του(τάδε έφη Gabriel Garcia Marquez)... Ποια θα του συγχωρεθεί ευκολότερα;
Κατανοώ δε σημαίνει δικαιολογώ....
Κοινωνία δε σημαίνει εξημέρωση...
Ποιό να πρωτοκοιτάξω; Ποιό να πρωτοσυγχωρήσω;
Με τι να πρωτοσυμφιλιωθώ; Με τον Ιαγουάρο ή τον Ιαγουάθα;
Εσύ; Ωριμάζεις;

(Φωτο)Θραύσματα...

2010-02-04T08:33:00.000-08:00

Μικρές Επινοήσεις Μεγάλων Ανθρώπων...
Σαν καφές που ζεσταίνει τα χέρια...
Σαν φιλί αγαπημένου...
Σαν όμορφη ζωή...
Όμορφη ζωή.

If.....

2010-01-22T10:52:00.000-08:00

Μεγάλες Αγάπες...

2010-01-22T10:04:00.000-08:00

Κουβέντες του μεσημεριού

2010-01-19T06:58:00.000-08:00

Η αυτονομία και η ισοτιμία είναι για τη σχέση ότι και ο χρόνος για τη ζωή...

Αν οι μύθοι είναι το αντίθετο της αλήθειας τότε η φαντασίωση είναι η αντιδιαστολή της θλίψης...

Ευκλείδια Γεωμετρία...

2010-01-18T06:43:00.000-08:00

Τα τρίγωνα και οι κύκλοι.... Η φιλοσοφία των σχημάτων και των ασχημάτιστων. Μα ποτέ της ασχήμιας!Του γρίφου ναι, μα όχι της ασχήμιας!

Ποτέ δε χώνεψα την Άλγεβρα, μου ήταν ακατανόητη... Τι σημαίνει αλγόριθμος...;

Το μόνο που μπορούσα να φανταστώ ήταν ένα σύμβολο που εμπεριέχει πολλά υποσύνολα... Ουφ! Αλγόριθμος! Το άλγος των αριθμών....; Αυτό μου έμεινε από εκείνη την ενότητα της Άλγεβρας...

Τριγωνομετρία όμως... Έρωτας... Σχήματα...Για κάποιο λόγο που ακόμα δεν κατάλαβα και ούτε και με ενδιαφέρει να καταλάβω, τα σχήματα ασκούν πάνω μου ακατανίκητη έλξη....

Αυτό που δεν ήξερα όμως τότε, όταν έκανα ασκήσεις επί χάρτου για το σχήμα της ζωής μου, ήταν πως τελικά δεν θα είναι μόνο ένα!

Σιγά την αποκάλυψη θα πεις... Και όμως... Για μένα είναι!

Θαρρώ πως τελικά όλοι ξεκινάμε τριγωνικά. Είναι ευκολότερο να είσαι μέρος ενός τριγώνου παρά οτιδήποτε άλλο. Υπάρχουν πάντα δυο άλλα σημεία αναφοράς. Χωρίς εσένα δεν υπάρχει τρίγωνο, άρα είσαι απολύτως αναγκαίος και παράλληλα έχεις το χώρο που θες, αφού αφήνεις τους άλλους δυο στη βάση να βγάλουν το φίδι από την τρύπα... Πλευρές, γωνίες, το ίδιο είναι. Η βάση είναι πάντα βάση. Εσύ θα επιδιώξεις σταθερά να είσαι στην κορυφή του τριγώνου. Μόνο εκεί έχεις σίγουρο ότι θα πάρεις το maximum και από τις δύο γωνίες αλλά θα έχεις και την απόσταση που χρειάζεσαι.

Και ως εδώ καλά... Κυλάει μια χαρά το παραμύθι... Εσύ από πάνω, με την καλύτερη θέα και χωρίς του κραδασμούς της βάσης.

Μα είναι μόνο παραμύθι... Μια επινόηση του μυαλού, όπως και τόσες άλλες.

Στην ουσία, αν η ζωή σου είναι χτισμένη στο τρίγωνο, δε μπορείς να είσαι μόνο στην κορυφή. Γιατί; Γιατί αν μπορούσες να είσαι μόνο εκεί, δε θα ήσουν σε τρίγωνο! Τι αστεία πλάνη, αν το σκεφτεί κανείς!

Είσαι στην κορυφή ενός τριγώνου και στη βάση ενός άλλου... Περιπλέκονται τα πράγματα.... Έχεις τη θέα της κορυφής, μα με πολύ ευαίσθητη ισορροπία, αφού το άλλο κομάττι του "είναι" σου κλυδωνίζεται στη βάση.

Και όσο κι αν υπερέχει η κορυφή, αν η βάση υποκύψει, θα τα σπάσεις τα μούτρα σου... εκεί λοιπόν κερδίζουν οι τις βάσεις...Ως προς τη σταθερότητα.

Άτιμο πράγμα το τρίγωνο... Και να το διχοτομήσεις, όσο κι αν διαιρεθεί, πάλι σε τρίγωνα καταλήγει...
Σαν να λέμε κλειστό σχήμα, με μόνη δυνατότητα να αναπαράγει τον εαυτό του, να αυτο-επαναλαμβάνεται και τίποτε άλλο.
Αν ταξιδεύεις λοιπόν με χάρτη τριγωνικό, θα δεις πολλά τρίγωνα, μα μόνο τέτοια...

Βέβαια υπάρχει και ο κύκλος...
Χμ... Δύσκολα τα πράγματα... Πώς να εμπιστευτείς ένα σχήμα που δεν ορίζεται τόσο εύκολα; άσε που φαινομενικά είναι πιο τρομακτικό γιατί είναι σαν να μην αλλάζει ποτέ. Σε όποιο σημείο της περιμέτρου κι αν βρεθείς πάντα έχεις την ίδια εκ των έσω θέα. Γιατί λοιπόν να το διαλέξεις;
Διαιρεμένος σου δίνει δύο ημι-.... Ημικύκλια, σαν να καταργεί για πάντα το όλον, την "πληρότητα". Δύσκολα πράγματα... Και ποιος θα καθορίσει τη διάμετρο;
Για να μην πω ότι πριν να πορεύτείς "διαμετρικά" είσαι αναγκασμένος να πορευτείς στα τεταρτημόρια...
΄Η στα μικρότερα ακόμα μέρη που προσδιορίζονται από τις ακτίνες. Κάπως έτσι σχεδίασα λοιπόν τον τριγωνομετρικό χάρτη της ζωής μου... Πρώτα τα πολύ πολύ μικρά μέρη ανάμεσα στις ακτίνες, ύστερα λίγο μεγαλύτερα...Κατόπιν τεταρτημόρια και τώρα ημικύκλια... Ο πλήρης κύκλος στόχος ζωής... Μετά από αυτόν - ή και παράλληλα- η σπείρα....
Μα πώς να μη σε γητέψει ένα τέτοιο σχήμα... Η σπείρα...
Και ύστερα ο κύκλος με τις καμπύλες του μ' αρέσει, είναι πιο θυληκός... Χωρίς όμως να χάνει τα αιχμηρά του, μα με τη διαφορά πως τα αιχμηρά του τα εμπεριέχει (διάμετρος), δεν τα βγάζει φάτσα φόρα όπως το τρίγωνο... ένα μυστήριο όσο να πεις, κι ένας κίνδυνος παραπάνω...; Ίσως.
Και τι να πει κανείς για την εφαπτομένη... Μαγική έννοια... Πόσο όμορφο είναι να "εφάπτεσαι" των ανθρώπων... Έτσι απαλά, διακριτικά, να αγγίζεις χωρίς να χάνεις την ατομικότητά σου... υπέροχο πράγμα! Θαρρώ πως όλη η γεωμετρία του κύκλου περιγράφει με τον πιο γλαφυρό τρόπο την ανθρώπινη ζωή.
Μπορεί να εμπεριέξει και το τρίγωνο....
Κύκλος, σαν κυκλάμινο...

Αλήθεια, αυτό είναι το σχήμα μου; Η κλέβω καμιά φορά κι εγώ με τριγωνάκια;
Αναλόγως θάρρους και δυνάμεων. Άλλο ορμή άλλο φόβος.
Μα θαρρώ πως ξέφτισαν πια μέσα μου τα τρίγωνα... Μόνο στη μνήμη τα διατηρώ, σαν ένα αποτύπωμα κάποιου που πέρασε κάποτε από την ακροθαλασσιά και έμεινε για λίγο εκεί η πατούσα του..Απλά να θυμίζει πως πέρασε κι εκείνος άπό εκεί...
Ξαναδιαβάζοντας τον Ίψεν και ενθυμούμενη μια "μαθηματική ψυχή" αφέθηκα να σκεφτώ τον τύπο του "αιώνιου τρίτου" που περιγράφει ο σκοτεινός Νορβηγός...

Θαρρώ πως μέσα μας βρίσκεται μια άτρακτος πλεγμένη από σχήματα πολλά. Άλλα λιγότερο κι άλλα περισσότερο σταθερά... Μα το τρίγωνο είναι πάντα εκεί. Δεν υπάρχει συνθήκη στην οποία να εξαφανίζεται... Ίσως μόνο όταν περάσουν τα χρόνια... Όταν κανείς αντέξει να πιστέψει πως παρά τις αλλεπάλληλες προσπάθειες δεν τα κατάφερε να ξεφύγει από την αγάπη...
Και τότε μπορεί να καλέσει τον άνθρωπο που κατοικεί στο διπλανό ημικύκλιο... Ή καλύτερα ακόμη, να τον αφήσει να πηδήξει με ένα σάλτο μέσα στο δικό του! Και να σπρώξουν μαζί τη διάμετρο... Εκεί, ως την περιφέρεια... Να αποκαλυφθεί ο χώρος...!
Μακάρι να μην είναι πολύ αργά τότε... Δε θα αντέξω να με καλέσεις λίγο πριν το τέλος!Μακάρι να έχω την τύχει να κατοικήσω τον κύκλο σου. Τον κύκλο μας. Το χώρο που φτιάχνουμε μαζί και κάθε μέρα τον στολίζουμε με χρώματα, σχήματα και νέα ενδιάμεσα...
Και αν έχει μείνει ένα παρτέρι αφρόντιστο εκεί στην άκρη, μη φοβάσαι...Θα το φροντίσουμε κι αυτό, θα έρθει η ώρα του.
Δε φτάνουν δυο χέρια για όλα τα παρτέρια της γης. Τέσσερα όμως;

Ρηνιώ

2009-12-26T04:16:00.000-08:00

9-10 χρονών... Από τα πολλά παραμύθυια της συγχωρεμένης πλεόν θείας Αικατερίνης με τη μακιαβελική εκδοχή της Σταχτομπούτας, ήρθε ο πρίγκηπας με τ' άσπρο άτι ως αντίδοτο... Σε εκείνη την ηλικία που δεν καταλαβαίνεις ακόμη τι είναι οι σχέσεις, τι χρειάζονται -και αν- στη ζωή, παρά είναι το νομοτελειακό κάθε Σταχτομπούτας... ένα γοβάκι γυάλινο, κι ένας πρίγκηπας, (κάτι σαν το 2 μέτρα γης...).
Αργότερα, εκεί στα 14-15, γεννήθηκε για πρώτη φορά η φαντασίωση που έμελλε να με συντροφέψει για πολλά χρόνια, ακόμη και μετά την ενηλικίωση...
Μόνη σε ένα σπίτι, κοντά στο τζάκι, δίπλα σε παράθυρα με βαριές, βαθυκόκκινες βελουδένιες κουρτίνες, να κοιτώ από το τζάμι τη βροχή, στο χέρι ένα ποτήρι κόκκινο κρασί και στο τραπέζι μια μισοφαγωμένη σοκολάτα...
Πολλά χρόνια με συντρόφεψε, με μαλάκωσε, με γαλήνεψε ετούτο το όνειρο....Πάλευα για να καταφέρω να το κάνω πραγματικότητα μια μέρα... Έτσι νόμιζα...
Έτσι ιδανικά με φαντάστηκα...
Από πολύ μικρή ηλικία, η δική μου ευτυχής ονείρωξη ήταν ταυτισμένη με τη μοναξιά...
Μεγάλωσα το λοίπόν... Κι άρχισε η πρακτική... Συνάντησα αγόρια, κατόπιν άνδρες... Ήρθε κι άρχισε το σκηνικό να άλλάζει!
Λαθραία χωρίς να το εντοπίσει έγκαιρα η καχύποπτή μου συνειδησιακή υπόσταση, στη φαντασίωση της ευτυχίας μπήκε και ο Άλλος... Ένας Άλλος που μαζί του θα ερχόταν η Ένωση, το Απόλυτο...Και αυτή η φαντασία με έθρεψε χρόνια πολλά.... Πολλά πρωινά... Πολλά βράδυα... Μοιράστηκα λοιπόν, με μοίρασα, ένιωσα κι ενέπνευσα... Αγάπη, θυμό, απώλειες...

Μα τα χρόνια περνούν, και χαράζουν νέα δρομολόγια στο χάρτη... Κι εκεί που φαντάζεσαι πως μπορείς και θα πας παντού με τα πόδια, βλέπεις πως δε μπορείς, είναι ανέφικτο... Λίγα τα δρομολόγια πεζή...Ανακάλυψα λοιπόν -μετά πόνου ψυχής- τα τρένα, τα πλοία και τα αεροπλάνα...Αφού λαχταρούσα πάντοτε τα μακρινά ταξίδια...

Μεγάλα τα ρίσκα όμως... Πώς να εμπιστευτείς τον πιλότο;
Φυσάς, ξεφυσάς, κάποια στιγμή το παίρνεις απόφαση κι εκχωρείς το δικαίωμα να σε οδηγήσει ο Άλλος... Επιλέγεις να σε οδηγήσει ο Άλλος. Ξέρεις που πας, μα δεν ξέρεις πως είναι. Μόνο το φαντάζεσαι το καινούριο μέρος... Το όνομά του το γνωρίζεις, μα μόνο αυτό...
Και έρχεται η ζωή να σε εμποτίσει με το σημαινόμενο... Αυτό που δε μπορούσες να προσεγγίσεις παρά μόνο με τη φαντασία σου...
Και όπως με όλα τα πράγματα που προσκρούουν στη φαντασία, οι κλυδωνισμοί είναι μεγάλοι...
Αγάπη ροζ, αγάπη 9 χρονώ, σαν το μαλλί της γριας... Ατέλειωτη, με ζαχαρωμένα χείλη, κερασένια χαμόγελα και μάτια κλειστά...
Αγάπη 15 χρονώ... Χείλη μεθυσμένα... Γλυκόπικρη σοκολάτα Σεράνο...
Αγάπη 25 χρονώ... Σύννεφο.... Σύννεφο... Ωχ!!!! Τα μούτρα μου στην άσφαλτο!

Αγάπη χωρίς -χρόνο, μέτρημα... Αγάπη... Αυτο-αποκάλυψη... Πόνος... Δέσιμο... Πορεία... Πληρότητα...Μαζί. Ευτυχία-Συνάντηση.
Μαζί.Μαζί;ΜΑΖΙ.

Πόσο διαφορετικό.... Κάθε παραίτηση από τον έλεγχο, κι ένα βήμα πιο κοντά στον Άλλο... Πόσο δύσκολο... Πόσο επικίνδυνο...
Σφοδρές συγκρούσεις. Όσα διδάχτηκες κι εγκόλπωσες... Όσα είσαι, όσα νομίζεις πως είσαι, όσα θα ήθελες να είσαι, όσα θα ήθελες να πιστεύει ο Άλλος πως είσαι, Όλα όσα δε θα γίνεις π-ο-τ-ε....
Δεν υπάρχει σφοδρότερη σύγκρουση από το αντάμωμα των ειδώλων στον καθρέφτη της σχέσης... Σύγκρουση μοιραία που μόνο η αγάπη μπορεί να απαλύνει... Σύγκρουση αναπόφευκτη... Μέχρι να μάθεις πως μπορείς κι αλλιώς... Δε μπορείς να μάθεις να οδηγείς τρένο, λεωφορείο, πλοίο, ελικόπτερο, αεροπλάνο.... Μπορείς μόνο να επιλέξεις τον πιλότο... Κι αν σε πάει από λάθος δρόμο; Κι αν σε ρίξει σε αναταράξεις; Αν σε ταράξει στη ναυτία;
Θυμός; Απογοήτευση;
Αστείο.
Δεν υπάρχει ιδανικός οδηγός... Γι' αυτό να μη θυμώνεις. Ξεγελάστηκες πάλι;
Αστείο.
Ακόμη δε θες να το δεις;
Μα, ούτε κι εσύ είσαι ο ιδανικός ταξιδιώτης...

Και δεν είσαι μόνο ταξιδιώτης! Είσαι και οδηγός!
Και ο οδηγός σου είναι και ταξιδιώτης σου..
Τι φαντάστηκες; Πώς θα εκχωρήσεις την πορεία σου στον Άλλο;
Βολικό. Για μια ζωή βρήκες το φταίχτη. Δεν πάς όπου σε πάνε, μα όπου επιλέγεις να πας.
Η πορεία είναι κοινή. Γι'αυτό και δύσκολη...
Αλλάζουν οι θέσεις. Αλλάζουν. Η αλλαγή σύμφυτη κι όμως τόσο τρομακτική για τον άνθρωπο...
Αν αντέχεις να αλλάζεις θέση, αν συμφιλιωθείς με την αλλαγή χωρίς μνημόσυνα, τότε θα μάθεις να αγαπάς...
Να κοιτάς ποιος είμαι όχι ποιος ήμουνα. Είμαι αυτός που γνώρισες μα δεν με γνώρισες όπως είμαι.
Να με βλέπεις. Να με βλέπεις. Μη με κοιτάς.

Η Ευγενική Καλοσύνη των Ξένων

2009-12-23T05:52:00.000-08:00

Το βαθύ μου είναι το όλο,
αλλά είναι όλο χωρίς εμένα,
γιατί όλο αυτό που είναι βαθύ
μονάχα είναι όλο....

Λέει ο χρόνος στην απουσία
"Μη στεναχωριέσαι, εγώ θα σε λέω ανάμνηση
και θα σε κάνω πιο όμορφη από την παρουσία".
"Δε θέλω να με κάνεις πιο όμορφη, πιο χαρούμενη αν μπορείς".

Οράν

2009-12-17T11:18:00.001-08:00

Στην πρώτη αγκαλιά δεν πήγαν όλα καλά...
Πολλές στρεβλώσεις. Μαχαίρια. Λύπες...

Δεν ήθελα να σε γνωρίσω, αναγκάστηκα.
Με επέλεξες.
Σου γύρισα την πλάτη. Ξανά και Ξανά.
Δεν τρόμαξες.
Σε αμφισβήτησα.
Δεν τρόμαξες.
Σε πόνεσα.
Δεν τρόμαξες.

Πάντα εκεί. Με το βλέμμα να προδίδει όσα οι λέξεις ποτέ δε θα φτάσουν..

Μετά από τόσα καμώματα, με έπεισες.
Σε βλέπω. Μπορώ να σε βλέπω.
Φοβάμαι -κι ας θέλω τόσο - να σ' αγγίξω.
Σε βλέπω. Εσένα, όχι αυτό που νομίζω ότι είσαι.
Γιατί εσύ πρώτα από όλους με κοίταξες.
Για πρώτη φορά.
Και έπειτα...
Είδα κι εγώ ποια είμαι. Μέσα από σένα.

Ποια λέξη να εκφράσει το ευχαριστώ μου;
Καμιά.
Μόνο το βλέμμα μου.
Που κάθε φορά στην πόρτα, σε κοιτά και ξέρει πως νιώθεις τον πόνο μου.
Δε θέλω να φύγω.
Γιατί το βλέπω. Δε θες να φύγω.
Γιατί το βλέπω. Δεν το λες.
Μ' αγαπάς.

Μου λείπεις ήδη...

Κοιτώ μέσα μου. Είσαι εκεί.

Καληνύχτες...

2009-12-17T11:09:00.000-08:00

Άνθρωπος...
Ον απροσδιορίστου ταυτότητας...Ον θεϊκό...
Θεός και Διάβολος μαζί. Διπλός Θεός.
Ικανός για τα μαγικά και τα τραγικά...

Με ένα χάδι σε ένα παιδικό μάγουλο προσφέρει όλο τον κόσμο...

Με μια ματιά σε σβήνει απ΄ τη ζωή...
Έτσι είμαστε. Οι αντιφάσεις μας είναι η προίκα μας. Η γοητεία. Το μυστήριο κι ο λόγος για αγάπη...

Καληνύχτα στις "Αλεξάνδρειες"...

Αινίγματα για δυνατούς λύτες

2009-12-17T04:21:00.001-08:00

Η διαφορά είναι στα πόσα καρφιά;
Στο αν είναι σταυρός η σανίδα;
Στο πόσο βαθιά καρφωμένοι είμαστε;
Που διαφέρουμε;

Στον, πόνο, το φθόνο, το κίνητρο ή την πλάνη;

Είπα θα γελώ με τις απορίες μου...

Με τις απορίες μου γελώ, με την απορία μου πονώ...

Τα θραύσματα του καθρέφτη δείχνουν χίλιες όψεις μα κανένα πρόσωπο. Κομμάτια.
Να ανασύρω όλη μου τη δύναμη, να καταφέρω να τα πλησιάσω, να τα ενώσω, να φτιάξω το δικό μου πρόσωπο...

Μα ποια αλήθεια; Καθέ κομμάτι και από μια...
Ποια να αφήσω, μα να, πάλι μπρος πίσω.

Μεγάλη σκάλα...Την κατρακύλα, να μην τη δω.

Κι αυτές οι λέξεις, οι μεγαλύτεροι προδότες.

Όλα τα όχι, οι μεγάλες αλήθειες.
Σ' αυτά ακουμπάω.

Τις υποσχέσεις μου σιχάθηκα
Τον εαυτό μου ξεγελώ

Βαθιά η θάλασσα...

Μα και τα θραύσματα του Ήλιου;
Πώς να πω όχι, κι αυτά εδώ

Γι' αυτό σου λέω
Στα όχι και την απόσταση μεσάζοντας κανένας.
Στη φαντασία.
Υπάρχουν όλα.

Ότι αμφισημο κι αληθινό.

Αν τα ψέμματα κατασκευάζονται το ίδιο κι οι αλήθειες...
Η δημιουργικότητα είναι σαν το Διάολο
έχει πολλά ποδάρια.

Δε με νοιάζει πως τη χρησιμοποιείς
Μου φτάνει που την έχεις.

Άλλος.

Γιατί στ' αγκάθια μετράει μόνο η προσπάθεια...

2009-12-17T03:56:00.000-08:00

Λοιπόν λυπάμαι, αλλά δεν ξέρω που πάμε
αν θέλεις έλα, είσαι μεγάλη κοπέλα κι αποφασίζεις αν προχώρας ή αν γυρίζεις...

Εγώ θα πάω, παίρνω ανάσα βουτάω,
περνάω στον πάτο, δεν είναι ωραία εκεί κάτω,
Μετά ανεβαίνω, τώρα το καταλαβαίνω
Ξανά ανασαίνω και τώρα καταλαβαίνω
Περνάς τ' αγκάθια, περνάς τ' αγκάθια
Μονάχα για την προσπάθεια

Ένα μαχαίρι κρατάει τ' αόρατο χέρι
Και κάθε μέρα σου λέει την ίδια φοβέρα
Θα το παλέψεις ή αλλιώς θα μου τα επιστρέψεις
Όπως τα βρήκες και μη μετράς πόσες νίκες
Γιατί στ' αγκάθια, γιατί στ' αγκάθια
Μετράει μόνο η προσπάθεια

Βλέπω το μέλλον των κερδισμένων κυπέλλων
Και λέω όχι, τέρμα οι μεγάλοι μου στόχοι
Γιατί είναι τύχη, αν τελικά θα πετύχει
Και δε με νοιάζει που πάω με όποια σου μοιάζει
Καμιά εμπάθεια... Καμιά εμπάθεια..
Για αυτούς που κάνουν προσπάθεια

Δεν τους ζηλεύω, μ' αρέσει απλώς να χαζεύω
Τι έχουν οι άλλοι μες στο δικό τους κεφάλι
Σε τι διαφέρουν, όλοι μπορούν να στη φέρουν
Μ' αυτά τα χάδια , που αφήνουν βαθιά σημάδια
Μη σταματήσεις, μη σταματήσεις
Ειν' η καλή σου προσπάθεια

Μα ποια ζωή σου
Θα πάρεις κάτι μαζί σου
Πόσα θα μείνουν, κι αν όσα θέλεις δε γίνουν
Θα γίνουν άλλα, είναι μεγάλη η σκάλα

Δεν πάω πάσο, κι αν όλα είναι να τα χάσω
Καμιά ευθύνη, ποτέ μη σώσει και γίνει
Εγώ ομορφία μου τα αγαπάω τα καρφιά μου
Και δεν κολώνω στον πρώτο δυνατό πόνο
Και πες στο Χάρο θα πάω όταν γουστάρω...

Σαν καγχασμός στο αναπόφευκτο...

Ταχύπνοια...

2009-12-15T03:32:00.000-08:00

Η ζωή είναι πολύ μακριά
Μεταξύ πόθου και σπασμού
Μεταξύ δύναμης και ύπαρξης
Μεταξύ ουσίας και πτώσης....
Τ. Έλιοτ
---------------------------------
Δε θέλω τιποτ’ άλλο παρά να μιλήσω απλά
Να μου δοθεί τούτη η χάρη
Γιατί και τη γλώσσα τη φορτώσαμε τόσο πολύ
Που φαγώθηκε απ’ τα μαλάματα το πρόσωπό της…
Κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια
Γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά..
Γ. Σεφέρης
----------------------------------
Κάποτε, από μια σύμπτωση, βρίσκουν οι λέξεις
Το άλλο νόημά τους .
Γ. Ρίτσος
----------------------------------
Ω μα το Δία! Τι χρειάζονται οι λέξεις στην αγάπη;
Νικηφόρος Βρεττάκος
----------------------------------
Την αλήθεια την φτιάχνει κανείς, ακριβώς όπως και το ψέμα.
Ο. Ελύτης
----------------------------------

Κάνε άλμα πιο γρήγορο απ’ τη φθορά.
Ο. Ελύτης
-----------------------------------
Ο πιο ανερυθρίαστα ειλικρινής γίνεται και ο πιο αποτελεσματικά καινοτόμος.
Ο. Ελύτης
-----------------------------------
Κλωσάμε όλοι μας μια μικρούλα ιδιαιτερότητα
Που αν δεν κάνουμε το παν ώστε ο υποψήφιος νεοσσός
Να σπάσει το τσόφλι του και να πεταχτεί έξω πάμε χαμένοι.
Ο. Ελύτης
-----------------------------------
Όποιος μπορεί να φροντίζει την ερημία του έχει ακόμα ανθρώπους μέσα του...
Ο. Ελύτης
-----------------------------------
Χαράξου κάπου με οποιοδήποτε τρόπο και μετά σβήσου με γενναιδωρία.
Ο. Ελύτης
-----------------------------------
Είναι διγαμία να αγαπάς και να ονειρεύεσαι...
Ο. Ελύτης
-----------------------------------
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος
Αποχαιρέτα τη την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Πάντα στο νου σου να ‘χεις την Ιθάκη
Το φτάσιμον εκεί είναι ο προορισμός σου…Κι αν πτωχική τη βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα
Ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

…και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει...
Κ. Καβάφης
-----------------------------------
Η μεγάλη Καρχηδόνα έκανε τρεις πολέμους.
Μετά τον πρώτο ήταν ακόμα δυνατή.
Μετά το δεύτερο ήταν ακόμα κατοικήσιμη.
Μετά τον τρίτο όμως χάθηκε ολότελα χωρίς ν’ αφήσει ίχνη.

Γλύτωσα από τις τίγρεις
Και τάισα τους κοριούς
Αυτοί οι μικροί και ασήμαντοι
Με καταβρόχθισαν.

Να ξεθάβεις την αλήθεια
κάτω απ’ τα ερείπια του αυτονόητου
να δένεις πετυχημένα το μεμονωμένο με το γενικό
Μέσα στη ροή της μεγάλης εξέλιξης
να ακινητοποιείς το ξεχωριστό.
Να ποια είναι η τέχνη των ρεαλιστών.
Μπ. Μπρεχτ
-------------------------------------
Τα παράπονά σου στη φαντασία./ Αυτή εφευρίσκει λάλημα/ όταν δεν ξημερώνει./ Να την ευγνωμονείς./ Αν η φαντασία δε σκηνοθετούσε/ υπαρκτόν, θηριώδη τον έρωτα/ ποτέ καμιά πραγματικότης/ δε θα μας είχε αγαπήσει.

Ο έρωτας, όνομα ουσιαστικόν
Πολύ ουσιαστικόν, ενικού αριθμού
Γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού
Γένους ανυπεράσπιστου
Πληθυντικός αριθμός
Οι ανυπεράσπιστοι έρωτες
Κική Δημουλά
---------------------------------
Τα δροσερά σου χείλη τα κεράσινα
π’ ανοίγουνε χαμόγελο
τι ηδονή όταν κολλούν στα χείλη μου
σ’ ένα φιλί ατέλειωτο
Κ. Καριωτάκης
----------------------------------
Ήτανε ήρωας πραγματικός
κράτησε αλύγιστος στις πιο σκληρές δοκιμασίες
Κι. απόμεινε σαν την πέτρα.
Γερός κι αδιαπέραστος
στα πιο κοινά, τα πιο ανθρώπινα αισθήματα.
Τίτος Πατρίκιος
-------------------------------------
Κι όταν πεθάνουμε να μας θάψατε κοντά κοντά
Για να μην τρέχουμε μέσα στη νύχτα να συναντηθούμε.

Η μητέρα μου πέθανε
η αγαπημένη μου έφυγε
οι σύντροφοι με προδώσανε
τα χρόνια περάσανε
τώρα μπορώ να κοιμάμαι ήσυχος
Όλα έγιναν.
Τάσος Λειβαδίτης
---------------------------------
Να σιωπάς.
Να δραπετεύεις και να πληθύνεσαι στη μοναξιά σου/
σε μια ερημιά φανταχτερή με στίλβοντα μαχαίρια

Η αλήθεια ως ενικός είναι άλεχτη/ η αλήθεια λέγεται πληθυντικός/ υπάρχουν αλήθειες.
Ν. Καρούζος
-----------------------------------
Κλαίμε λέξεις και δεν κλαίμε δάκρυα, λυτρωτικά δάκρυα:
«Α δάκρυα, πού είστε δάκρυά μου/
διαπεράστε…αναβλύστε…σαρώστε…και κάντε μου ξανά το κλάμα κλάμα».
Βύρων Λεοντάρης
-----------------------------------
Τον ήλιο πίνει ο άνθρωπος κι είναι νερό και γη…
Οι θεοί πίνουν αίμα και τρων’ ανθρώπους.
Οκτάβιο Παζ
-----------------------------------
Ποιος είσαι συ που με κοιτάζεις μέσα από τον καθρέφτη/
ω πανάθλια συντροφιά/ ω ανεξιχνίαστο πρόσωπο;
Λ. Πούλιος
--------------------------------------

Στίξεις

2009-12-07T07:00:00.000-08:00

Για να έχουμε καλές αναμνήσεις χρειαζόμαστε κάτι παραπάνω από καλή μνήμη...

Δυο χέρια που κρατούν ένα ζεστό καφέ...

2009-12-07T06:53:00.000-08:00

Και το μόνιμο θέλω...
"Έλα να παίξουμε!"

Κάποτε, ένας δάσκαλός μου είχε πει πως ζηλεύει τη σοβαρότητα που έχουν τα παιδιά όταν παίζουν..
Αποφάσισα πως αυτή θα είναι η μόνη σοβαρότητα που θα έχω στη ζωή μου...
Την επινοημένη, την πραγματική, τη σύντομη, την αέναη...
Ίσως οι ορισμοί θα θέλαμε να είναι πραγματικοί..
Μα τελικά και το νερό, κάποιος το ονομάτισε, κάποιος βρήκε τα χημικά στοιχεία από τα οποία αποτελείται, μα όλοι το πίνουν και κανείς δε γνωρίζει πως βρέθηκε στον κόσμο!
Και μετά λέμε για ανθρώπους!
Στα αλήθεια γελώ πια με τις απορίες μου!

Εμπιστοσύνης συνέχεια...

2009-12-07T05:49:00.000-08:00

Εμπιστεύομαι τη σκέψη σου...
Εμπιστεύομαι την απόφασή σου...
Εμπιστεύομαι τις επιλογές σου...
Εμπιστεύομαι την κρίση σου...
Εμπιστεύομαι την αγάπη σου...

Όποια κι αν είναι, όπως κι αν είναι...
Είναι αυτή που θες, αυτή που -προς το παρόν ή για πάντα θα επιλέξεις-
Είναι δική σου!

Τα ψέματα των άλλων, οι αλήθειες μας...

2009-12-07T04:20:00.000-08:00

Back to basics που λένε και ι φίλοι μας οι Σάξονες...
Εμπιστεύομαι...Διαφορετικό από το Πιστεύω... Μπορώ να πιστέψω αυτό που βλέπω, μπορώ να πιστέψω χωρίς να βλέπω...Ενεργητικό ρήμα το πιστεύω...Εγώ επιλέγω, σαν να λέμε...
Εμπιστεύομαι όμως; Αυτό το μεσοπαθητικό ρήμα; Επιλέγω, ή όχι; Σαν ποσόστωση μου ακούγεται. Επιλέγω 50%, αφήνομαι 50%.. Θα μου πείς, και το να πιστεύεις μεσοπαθητικά, βούληση δεν είναι; Δεν ξέρω...
Από που πηγάζει όμως η ανάγκη μας για εμπιστοσύνη; από την ανάγκη μας για σταθερότητα ίσως... Θέλω να ξέρω ότι μπορώ να βασιστώ σε αυτόν τον άνθρωπο, τη σχέση, τη δουλειά, την ιδεολογία, για να μπορώ να αντέξω και τις δυσκολίες που οπωσδήποτε θα έρθουν από αυτή τη σχέση. Σύμφυτες με τη σχέση οι δυσκολίες, οι απογοητεύσεις, οι ματαιώσεις... Και τα πάντα στη ζωή μας είναι σχέση. Ότι μας΄ορίζει είναι σχέση. Το σπίτι μας, έξω από μας, σχετιζόμαστε με αυτό, η ποιότητα της σχέσης, δείχνει ποιοι είμαστε..
Ακόμη και ο περίφημος εαυτός μας... Πόσες σχέσεις έχει χωνέψει; Πόσες έχει απωθήσει μα τον καθορίζουν βάναυσα; Πόσες συντηρεί για να υπάρξει; Πόσες επινοεί; Πόσες δημιουργεί; Πόσες πραγματικά έχει;
Ίσως μια βουτιά στα τρίσβαθα του εγκεφάλου μας να αποκάλυπτε μια επιθυμία ολότελα μισάνθρωπη, μα πόσο αληθινή! "Θα 'θελα να μη χρειαζόμουν καμιά σχέση για να ζήσω ευτυχισμένα!Θα 'θελα να επιλέγω πότε και αν θα σχετιστώ, να μη΄χρειάζομαι τις σχέσεις για να ζήσω!".
Μισάνθρωπο, το είπα εξαρχής!Μα, ποιος δε θα 'θελε να αισθανθεί μια τέτοια τερατώδη αυτάρκεια... Πιο πλήρη αίσθηση δεν έχω.. Κι αν βουτώ στη φαντασίωση και γεύομαι τη ζάχαρη σαν το φανταστικό μέλος, όταν τρίβω τα΄μάτια μου κι ο ύπνος με εγκαταλείπει το φως παραβιάζει κάθε σκοτάδι... Αναγκασμένη ξανά να δω, να σκεφτώ, η φαντασίωση μένει πάντα στο χώρο που ανήκει...
Δεν ξέρω καμιά απάντηση πια... Μόνο ερωτήσεις έχω.
Η πραγματικότητα με πληγώνει, με σφάζει..
Μα ζω! αγαπώ, ερωτεύομαι, δημιουργώ, αποβάλλω, εγκαταλείπομαι, εγκαταλείπω, χαίρομαι, επιιθυμώ!
Η ζωή γεμάτη από ενεργητικά, παθητικά και μεσοπαθητικά ρήματα...
Κι η εμπιστοσύνη μια ανθρώπινη επινόηση λοιπόν, σαν τον χρόνο...
Χωρίς αυτή δε λογίζεται ύπαρξη, μα υπάρχει πραγματικά;

Ερωτήματα Περί Λόγου και Άλλων Δαιμονίων...

2009-11-22T01:40:00.000-08:00

Τι είναι άραγε πιο δημιουργικό; Η επιθυμία, ανάγκη να μοιραστείς, ή η λαχτάρα να μπεις όσο πιο βαθιά γίνεται στο κείμενο του άλλου;

Φώς, Σκότος και Σκοτάδι...

2009-11-21T01:31:00.000-08:00

Γύρω στα 21 έπαψα πια να βλέπω ελλειπτικά τη Σελήνη... Αφορμή γι' αυτό υπήρξε κάποιος που μου έδειξε αυτή τη θέα... Από τότε δεν κατάφερα ποτέ ξανά να τη δω ελλειπτικά. Πάντα βλέπω και το σκοτεινό της κομμάτι, πάντα τη βλέπω ολόκληρη... Στην αρχή δυσαρεστήθηκα, γιατί το να παρατηρώ μόνο το φωτεινό της μέρος, να το βλέπω να αλλάζει, να εναλλάσονται οι σχηματισμοί, μου φαινόταν πιο ενδιαφέρον, πιο πλούσιο...Σαν κάθε φορά να ήταν καινούρια! Μικρή, μεγαλύτερη, όμορφη, άσχημη!
Πέρασαν έτσι κάποια χρόνια, κι εγώ επαναδιαπραγματευόμουν κάθε βράδυ τη σχέση μου μαζί της...
Κοίταζα... Κοίταζα... Παρατηρούσα, δεν έβλεπα τίποτα περισσότερο, απλά ένα κυκλικό σχήμα, με φωτεινές εναλλαγές....
Ώσπου κατάλαβα ότι την κοιτάω μονο με τους αισθητήρες μου. Ξεγελάστηκα! Τα μάτια βλέπουν δεν κοιτούν! Το "Οραν" δεν ενσαρκώνεται στην αισθητηριακή όραση.. Άρχισα λοιπόν να την κοιτώ μέσα μου... Και τότε κατανόησα...
Τότε κάθε βράδυ έβλεπα στη Σελήνη...Φωτεινά μέρη, σκοτεινά μέρη, σκιές μυστήριες, σκιές τρομακτικές, σκιές αστείες, ελκυστικές.... Αφουγκραζόμουν τον εαυτό μου... Όμοια κι εγώ με εκείνη...Το αέναο παιχνίδι φωτός και σκότους..
"Αδύνατο να είμαι όπου εσύ δεν είσαι", ένα φραστικό θραύσμα από κάποιο βιβλίο που διάβασα παιδί, μα δε θυμάμαι τον τίτλο του.
Μα, ποτέ δεν βρήκα τη Σελήνη πιο ενδιαφέρουσα... "Ίσως τελικά" σκέφτηκα, "αυτό να είναι η ζωή". Το φως και το σκοτάδι ως απαραίτητη προϋπόθεση η ύπαρξη του ενός για την ύπαρξη του άλλου. Το όλον είναι αδύνατο να το χωρέσει η ανθρώπινη φύση. Μόνο με μικρές σκιές αντέχεται. Αλήθεια; Η μήπως το σκοτάδι αποτελεί θέλγητρο για ζωή; Διότι, τι να ψάξεις πια, αν όλα φωτιστούν; Σαν τα φιλμ που πήραν φως.. Καταστροφή...
Διαβάζοντας το "Μαιτρ και Μαργαρίτα", μου ήρθε ξανά εκείνη η περιπέτεια που πέρασα με τη Σελήνη. Αλήθεια, κοιτώντας την μαζί με τις σκιές δεν είναι ποτέ ίδια! Υπάρχουν τόσα μέρη που καλούν για ανακάλυψη! Εγώ, ο Άλλος, το Σκοτάδι, το Φώς, η Σελήνη, ο Άνθρωπος..

Τη Σελήνη έπαψα να την παρατηρώ κάθε βράδυ σαν αξιοπερίεργο. Όπου κι αν βρισκόμουν, ήμουν σίγουρη ότι ήταν στον ουρανό.. Δεν έψαχνα εναγωνίως πια τα σχήματα της..
Έφτανε να κοιτάξω μέσα μου.
Το όλον...Το ολόκληρο... Η ολοκλήρωση... Δε μπορεί να είναι φως ή σκοτάδι... Πάντα είναι και τα δυό. Και μάλιστα με διαφορετικές ποιότητες σε κάθε στιγμή.. Θολά, διαυγή, περισσότερο φωτεινά ή σκοτεινά.
Αν αγαπάω τη Σελήνη;
Αν την κατανοώ;
Αν αντέχω τα σκοτάδια της;
Την ερωτεύτηκα...
Κι ο έρωτας όπως κι εκείνη μπορεί να γίνει σκοτεινός.. Κι αν έχεις μάθει να κοιτάς, τότε δεν τρομάζεις.
Ο έρωτας γίνεται σκοτεινός για να μας λούσει στο φώς! Όχι βίαια, όχι αρπακτικά... Με την καρτερικότητα που γλύφει τη Σελήνη και την αλλάζει τόσους αιώνες τώρα... Κάθε βράδυ...
Μα δε μπορεί να την αφήσει σκοτεινή! Κάθε κομμάτι της παραδίδεται λαίμαργα μια στο φως μια στο σκοτάδι!
Και στην πανσέληνο ακόμα... Αν την παρατηρήσετε θα δείτε πως είναι παιχνίδι των ματιών, δεν είναι ολόφωτη.
Μα μην τη βλέπετε πια, κοιτάξτε την...

Καλημέρα σας κ. Μιτεράν

2009-10-12T02:19:00.000-07:00

Ίσως πρόκειται για μια κρίση του ευρωπαϊκού συντηρητισμού απέναντι στο "νόμιμο και ηθικό"...
Η απληστία είναι σύμφυτη με την ανθρώπινη φύση από εποχής Αδάμ...
δεν ξέρω αν η ηθική είναι πολιτισμικό κατασκεύασμα, ωστόσο ακόμη και ως τέτοιο, υπηρετεί κάποιο σκοπό. Αν ήμασταν τόσο εξοικειωμένοι με το αποτρόπαιο, θα ήταν παρείσακτη.
Δε με τρομάζουν τα πάσης φύσεως πάθη, ούτε τα λάθη που συνεπάγονται.
Βαρέθηκα όμως κάθε φορά που κάποιος μεγαλοσχήμων πολιτικός άνδρας βιώνει τα αδιέξοδά του να μου τα πετάει στα μούτρα!
Νιώθω εξοργισμένη και υποτιμημένη!
Αν δηλαδή σκοτώσω κάποιον, το θέμα δεν είναι να μη με πιάσουν, φτάνει που το ξέρω εγώ!
Αν βγω και ομολογήσω, "ναι κύριοι, σκότωσα" τι αλλάζει;
Δίνω την ευκαιρία στον καθημερινό άνθρωπο να ταυτιστεί μαζί μου και να αναγνωρίσει τα αυτοκαταστροφικά του ένστικτα, οπότε απαλύνεται η πράξη μου;
Η είναι και αυτό μια ακόμη επιβεβαίωση της αλαζονείας μου;
Κύριοι των νομίμων και ηθικών προβληματισμών, δυστυχώς, όσο περίπλοκη κι αν είναι η ανθρώπινη φύση, έχει ευτυχώς τη δυνατότητα απλών συλλογισμών...
Μπορεί να ερμηνεύει αλλά να μη δικαιολογεί...
Καλημέρα σας κ. Μιτεράν...

Σαν σήμερα...

2009-10-10T04:57:00.000-07:00

Ήταν που οι άνθρωποι δεν είχαν λόγο, μόνο κραυγές...
Ήταν που πολλά κατανοούσαν και λίγα ερμήνευαν... Αντέχαν να μη γνωρίζουν...
Πληροφορία VS Γνώσης..
Ποιός νίκησε;
Ποιός "λέει" περισσότερα η κραυγή ή ο λόγος;